Ontmoetingen

We zijn nog niet eerder in een land zo makkelijk in contact gekomen met de bewoners, als in Iran. Met name de jongere generatie is erg nieuwsgierig naar buitenlanders en spreekt je aan in de metro en op straat. Naast het feit dat veel mensen hun hulp aanbieden en je graag door een stad willen gidsen, zien ze in een gesprek met ons ook een kans hun engels te verbeteren. Meer dan eens leidt dit tot mooie ontmoetingen, waarin wij weer veel van dit land leren. Zo gebeurde het dat we in een café spontaan een enorm stuk taart van het stel naast ons aangeboden kregen. Hij was jarig en het feest is niet compleet als je dat niet met anderen deelt.

Een ander voorbeeld waarbij iraanse gastvrijheid gepaard gaat met samen eten is de leuke avond die we hebben doorgebracht thuis bij het iraanse gezin dat ons tijdens de treinreis Ankara-Teheran geholpen heeft. Om 20h00 worden we opgehaald in ons hotel en rijden we naar het modern ingerichte appartement in Noord-Teheran. Hier blijkt de gastvrouw behoorlijk uitgepakt te hebben. Eerst wordt ons thee en vier soorten iraanse snoep aangeboden. Vervolgens hartige hapjes met Arak (illegaal gestookte wodka van 50% in een smoezelige recycle plastic fles). Daar komen borden fruit bij. De gastvrouw wacht met ons uitnodigen aan tafel tot de glazen leeg zijn, maar de gastheer vult onze glazen steeds bij... Om 23h00 zitten we aan een overdadig gedekte tafel met kip, aangeklede rijst (3 soorten), salade en groentestoofpot, daar drinken we Coca Cola bij (en je moet wel 2 keer opscheppen!). Na het diner krijgen we weer thee met 5 soorten gebakjes ('Please, take three!' ). Net als we besloten hebben dat we echt vol zitten, volgt komkommer met een zoute (maar smaakvolle) pasta en een heel dunne zoete snoeppannenkoek. Ondertussen vinden er goede gesprekken plaats over leven in Iran en spelen we met de dochter des huizes. Het is bijna jammer om om 01h00 uur aan te geven dat we graag terug willen naar het hotel. We krijgen bij het afscheid cadeautjes mee en een flinke doos iraans snoepgoed, waarbij excuses gemaakt wordt voor het feit dat het zo'n kleine doos is. Dat noemen we uitpakken...

Het gaat dus allemaal behoorlijk ontspannen, terwijl we er (voordat we uit Nederland vertrokken) rekening mee hielden dat we in landen als Iran aangesproken zouden kunnen worden op de nieuwe politieke ontwikkelingen in Nederland. Dit is niet het geval. De meeste mensen weten van Nederland vooral dat het het land is van bloemen (vol met tulpen en rozen stellen ze zich voor), van windmolens en van Rembrandt. Voor studenten techniek die we in de metro ontmoeten zijn we het land van TU Delft en Hansje Brinker ('Did he really put his finger in a dike?' ).

Deze jongens laten ons in een overvolle metro ook een donkere kant van Iran zien. Op hun vraag aan ons wat we van Iran vinden, neemt een van henzelf al een voorzet op het antwoord door aan te geven: ' Be careful what you say, otherwise it gets reported.' En tegen de meiden uit hun groepje: 'Hey, don't speak so loud, as a iranian woman you are not supposed to have fun!' Humor, maar we horen er ook een scherpe ondertoon in.

Dit soort gesprekken leveren ook heel grappige of soms verontrustende vragen op. Vragen als: Hoe hoog is je salaris? Mag je in Nederland je vriendje zoenen op straat? Hoe is de relatie met je schoonmoeder? Kan Pieter koken? En waarom hebben jullie geen baby?, zijn nog te beantwoorden. De vraag of de Holocaust wel of niet echt heeft plaatsgevonden is serieuzer van aard en doet ons afvragen wat men hier geleerd krijgt.

Sommige ontmoetingen wijzen ons fijntjes op onze eigen vooroordelen. Zo deden zowel de man met een PLO-sjaal om, als de mensen die we in koerdisch gebied (in Turkije en in Iran) ontmoetten, ons beseffen wat voor een vertekend beeld we eigenlijk van het Oosten hebben. In beide gevallen bekroop ons even de angst voor een bomaanslag, beide keren worden we echter positief verrast. Met de man met PLO-sjaal drinken we thee en zingen we liederen. In koerdisch gebied brengen we een aantal fijne dagen door bij een bijzonder gastvrije familie. De zorg, aandacht en gezelligheid van dit huis nemen we, net als de wijze waarop zij ons kennis hebben laten maken met de perzische keuken (kebab op de BBQ in de tuin, zittend op een picknickkleed), voor altijd mee onze herinnering in!