Teheran, eerste indrukken
Door: pieterenannemieke
Blijf op de hoogte en volg Pieter en Annemieke
10 November 2010 | Iran, Teheran
's Nachts aankomen in Teheran heeft iets spookachtigs. Overal rolluiken naar beneden, lichten uit, borden die je niet kunt lezen en een taxichauffeur die met een rotgang door de verlaten straten rijdt. Ook de volgende dag bij daglicht moeten we wennen aan deze enorme stad waar naar schatting 10 miljoen mensen wonen en overdag nog eens 8 miljoen mensen extra komen werken. Het verkeer is chaotisch en het valt niet mee je eerste meters als voetganger relaxed af te leggen. Brommertjes schieten heen en weer over de stoepen en een voetgangerslicht dat op groen staat maakt op de ongeduldige taxi- en buschauffeurs geen indruk.
Naast het drukke verkeer dat voor enorme luchtvervuiling zorgt, moet je wennen aan het feit dat je het perzisch schrift niet kan lezen en dat alle vrouwen een hoofddoek of zwarte chador dragen. Wennen is het ook aan de bikkelharde opstelling als het over geld gaat: rekeningen kloppen niet en taxichauffeurs belazeren je waar je bij staat. Uiteraard hebben we op eerdere reizen dit soort ervaringen reeds opgedaan, echter de intensiteit ervan in deze stad maakt dat we tijd nodig hebben om onze draai te vinden. Natuurlijk lukt dat na een paar dagen. De mensen op straat zijn erg aardig en hulpvaardig. Bovendien maakt hun nieuwsgierigheid ('Waar kom je vandaan?', 'Hoe is het in Nederland?' en 'Wat vind je van Iran?) dat we regelmatig gave gesprekken hebben. De ontvangst in het hotel draagt ook bij aan een gerust gevoel: elke dag verse bloemen en vers fruit op de kamer!
Na een paar dagen acclimatiseren kunnen we genieten van de mooie bergen die om Teheran heen liggen en de relaxte parken waar men op vrijdag (=zondag in Iran) samenkomt om te wandelen, badmintonnen, skaten en picknicken. Hele spiesen kip gaan op de BBQ, deze worden overigens klaargemaakt in kleine koepeltentjes die je overal ziet. De eerste dagen hebben we ons tegoed gedaan aan zoetigheden: in Iran kan je uitstekend terecht voor verse nougat, cake, koekjes, gebak en koffie met ijs (favoriet!!).
Ons hotel bevindt zich aan de achterkant van de voormalige amerikaanse ambassade. Sinds de dramatische bezetting van dit gebouw (in 1979, toen 52 aanwezige amerikaanse diplomaten voor 444 dagen werden gegijzeld door conservatieve studenten) heet dit de ' US den of spionage'. Het is nu een lugubere plek met veel muurschilderingen waarmee de (vermeende) haat tegen Amerika duidelijk wordt. Er bevindt zich nu een oorlog-promo shop: heftig. Gelukkig maakt een passerende vrouw in chador een peaceteken, als ze onze verbazing ziet! De relatie die Iran onderhoudt met Amerika en het overige westen is ingewikkeld: aan de ene kant wordt iraniërs via het nieuws verteld hoe slecht het westen is, aan de andere kant staan er lange rijen mensen die iraanse reals willen omwisselen naar (minder voor inflatie vatbare) dollars. Ook zie je hier een keten genaamd 'Kabooky Fried Chicken', drink je Coca Cola, kan je Snickers kopen en Dove-zeep, ligt La Nouvelle Vache (met een lachende koe) in de winkel, rijd je rond in een Peugot of vlieg je met een Fokker 100 naar een andere iraanse stad. Hoe zit dat dan met die boycot? En wie verdient hieraan?
Vragen die ons bezighouden in onze eerste week in Teheran. Een stad waar je op 1 dag in de spits een schaap ritueel geslacht ziet worden voor de trap richting de metro, je hotmail niet kan checken omdat de overheid websites blokkeert en je moderne, jonge iraniërs kunt ontmoeten in een hip café waar vrouwen roken en hun hoofddoeken laten afzakken.
Naast het drukke verkeer dat voor enorme luchtvervuiling zorgt, moet je wennen aan het feit dat je het perzisch schrift niet kan lezen en dat alle vrouwen een hoofddoek of zwarte chador dragen. Wennen is het ook aan de bikkelharde opstelling als het over geld gaat: rekeningen kloppen niet en taxichauffeurs belazeren je waar je bij staat. Uiteraard hebben we op eerdere reizen dit soort ervaringen reeds opgedaan, echter de intensiteit ervan in deze stad maakt dat we tijd nodig hebben om onze draai te vinden. Natuurlijk lukt dat na een paar dagen. De mensen op straat zijn erg aardig en hulpvaardig. Bovendien maakt hun nieuwsgierigheid ('Waar kom je vandaan?', 'Hoe is het in Nederland?' en 'Wat vind je van Iran?) dat we regelmatig gave gesprekken hebben. De ontvangst in het hotel draagt ook bij aan een gerust gevoel: elke dag verse bloemen en vers fruit op de kamer!
Na een paar dagen acclimatiseren kunnen we genieten van de mooie bergen die om Teheran heen liggen en de relaxte parken waar men op vrijdag (=zondag in Iran) samenkomt om te wandelen, badmintonnen, skaten en picknicken. Hele spiesen kip gaan op de BBQ, deze worden overigens klaargemaakt in kleine koepeltentjes die je overal ziet. De eerste dagen hebben we ons tegoed gedaan aan zoetigheden: in Iran kan je uitstekend terecht voor verse nougat, cake, koekjes, gebak en koffie met ijs (favoriet!!).
Ons hotel bevindt zich aan de achterkant van de voormalige amerikaanse ambassade. Sinds de dramatische bezetting van dit gebouw (in 1979, toen 52 aanwezige amerikaanse diplomaten voor 444 dagen werden gegijzeld door conservatieve studenten) heet dit de ' US den of spionage'. Het is nu een lugubere plek met veel muurschilderingen waarmee de (vermeende) haat tegen Amerika duidelijk wordt. Er bevindt zich nu een oorlog-promo shop: heftig. Gelukkig maakt een passerende vrouw in chador een peaceteken, als ze onze verbazing ziet! De relatie die Iran onderhoudt met Amerika en het overige westen is ingewikkeld: aan de ene kant wordt iraniërs via het nieuws verteld hoe slecht het westen is, aan de andere kant staan er lange rijen mensen die iraanse reals willen omwisselen naar (minder voor inflatie vatbare) dollars. Ook zie je hier een keten genaamd 'Kabooky Fried Chicken', drink je Coca Cola, kan je Snickers kopen en Dove-zeep, ligt La Nouvelle Vache (met een lachende koe) in de winkel, rijd je rond in een Peugot of vlieg je met een Fokker 100 naar een andere iraanse stad. Hoe zit dat dan met die boycot? En wie verdient hieraan?
Vragen die ons bezighouden in onze eerste week in Teheran. Een stad waar je op 1 dag in de spits een schaap ritueel geslacht ziet worden voor de trap richting de metro, je hotmail niet kan checken omdat de overheid websites blokkeert en je moderne, jonge iraniërs kunt ontmoeten in een hip café waar vrouwen roken en hun hoofddoeken laten afzakken.
-
10 November 2010 - 13:12
Jaap:
Vooral de "Down with USA" is interessant. Ik heb net Fahrenheit 911 van Michael Moore weer opnieuw bekeken. Je kunt het de mensen in de Middle East ook nauwelijs kwalijk nemen, volgens mij!
Wederom mooi om te lezen! -
10 November 2010 - 13:33
Max:
Waar hebben jullie zo boeiend leren schrijven toch niet bij de gemeente. De tegenstellingen zijn enorm en dat lijkt me moeilijk. Ben benieuwd naar ervaringen in de arme wijken, de rijken genieten toch overal. Geen nare ervaringen? -
10 November 2010 - 14:03
Gretha:
leuk om te lezen hoor. je hoort de auto's voorbij razen en toeteren en die treinreis zie ik ook al helemaal voor me. en al lezende bekruipt je dat benauwende gevoel en ben ik in ieder geval blij dat ik dat op de Nederlandse straten niet ervaar. veel plezier hoor.
-
10 November 2010 - 19:46
Hanneke:
Wauw, interressant reisverhaal! een hele andere wereld... fijn dat er in ieder geval rust is in het hotel om alle indrukken te 'verwerken'.
ik ben beniwud naar de volgende verhalen. pas goed op elkaar. X -
10 November 2010 - 21:59
Hein:
Volgens mij zijn jullie nu al helemaal tevreden met de bijzondere en weldadige indrukken die jullie in dit nieuwe stuk van de wereld opdoen. Ook heel leuk om te lezen hoe vlot het lukt om contacten te maken met kennelijk belangstellende en open mensen. Blijf genieten !
Hartelijke groet
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
