Surreal, but nice!

Na onze relaxweek in Kas, zijn we met de bus via Antalya verder getrokken. Deze in onze verbeelding enorme toeristische trekpleister viel ons reuze mee. Het oude centrum en het vergezicht op de bergen vonden we zelfs mooi! Onze tweede passantenstad was Konya, de turkse variant op onze Bijbel-belt. Het was even wennen ons de enige toerist te voelen en pas toen we onze korte broeken voor de lange omgewisseld hadden, begonnen we ons een beetje senang te voelen in deze grote, islamitische stad.

We weten dat we al een aantal keer enthousiast verhaald hebben over het bussysteem alhier, toch hebben we onze ervaringen met de nieuwe busreizen verder aan kunnen vullen. De lange afstanden worden afgelegd in grote touringcars met veel beenruimte en een eigen tv (dit overtreft een vliegreis ruimschoots). Af en toe een WC-pauze waar uiteraard weer gegeten kan worden. Echt nodig is dat niet, aangezien door de conducteur (is er ook!) in de bus water, koffie, thee, cake en zelfs ijs uitgedeeld wordt. Deze service compenseert de rokende chauffeur meer dan voldoende. Ze rijden stipt op tijd. Stel je een enorm busstation voor, met twintig bussen op een rij die allemaal tegelijk naar achteren rijden en wegdraaien, op het moment dat het fluitsignaal klinkt dat aankondigt dat het exact 9.00 uur is. We moesten aan een dansje denken. Onze enige nare buservaring was op een busstation ver buiten een stad waar we gedropt werden zonder op onze bestemming te zijn. Deze truc is een afspraak tussen de conducteur en lokale taxichauffeurs/hoteleigenaren die proberen argeloze toeristen via een dure taxirit naar hun hotel te laten rijden. Zowel de taxichauffeur, hoteleigenaar als busconducteur strijken een deel van het geld op dat de toerist hier (dus teveel) voor betaalt, bovendien kan de bus dan op de hoofdweg blijven en hoeft hij niet voor een paar toeristen om te rijden… Helaas moest de chauffeur dat in ons geval wel, want Pieter had deze truc op tijd door en heeft ingegrepen door zich letterlijk voor de wegrijdende bus te werpen: resultaat was dat wij keurig kregen waarvoor we betaald hadden en dat de bus om moest rijden naar Cappadocië…

Cappadocië is een heel aparte ervaring. Het landschap waarin door een vulkaanuitbarsting vele eeuwen geleden rotsen in allerlei onwerkelijke vormen zijn ontstaan, kwam op ons over als een kruising tussen het Land van Laaf (we vermoeden dat de bedenker van deze Eftelingattractie zich hier heeft laten inspireren) en de Flintstones. Surreal, but nice! Vroeger werd er in deze woestijnachtige setting in de rotsen gewoond. Ook onze hotelkamer was onderdeel van een uitgehakte rotswand. We hebben tijdens onze wandelingen een aantal christelijke kerken (ongeveer 900 na chr.) bezocht, die zich compleet in de rotsen bevinden en waarvan de fresco´s goed bewaard zijn gebleven. Dè toeristische attractie van Cappadocië is het maken van een tocht in een luchtballon, bij zonsopkomst. Dit ging ons dagbudget drie maal te boven, dus hebben we het moeten doen met het zicht vanaf ons balkon; ook heel apart als er ´s ochtends bij het ontwaken tientallen laagvliegende luchtballonnen langskomen.

In Cappadocië hebben we net als in de rest van Turkije overigens, kennis gemaakt met Turken die op een of andere wijze een band hebben met Nederland. Hun persoonlijke verhalen geven ons idee over de immigranten uit Turkije verder kleur. Tevens laten ze ons weten hoe zij hun tijd in Nederland beleven of beleefd hebben. De turkse gastvrijheid missen ze in Nederland (en dat kunnen we begrijpen inmiddels), aan de andere kant is ons zachte winterweer weer aantrekkelijk; we hebben Turken ontmoet die de koude winter van Turkije ontvluchten en overwinteren in Nederland.

Inmiddels zijn we in Ankara. Vanochtend hebben we het Mausoleum van Ataturk bezocht. We zijn onder de indruk van de wijze waarop hij hervormingen doorgevoerd heeft; op het gebied van staatsinrichting (scheiding van kerk en staat), van wetgeving (het zwitsers Burgerlijk Wetboek), van taal (invoering alfabet), van opzet burgerlijke stand (invoering systeem van achternamen) en last but not least op het gebied van vrouwenrechten. In zijn tijd zijn de rechten van mannen en vrouwen weer gelijk getrokken, waarvoor hulde! Kortom, een groot man (wel met zwaard in de hand overigens…). De vraag is hoe in de huidige politieke context zijn gedachtegoed staande blijft.

Morgen vertrekken we met de trein naar Teheran. Dit betekent naast een spannende reis waar we veel zin in hebben, ook dat we de komende weken deze website niet zullen bijwerken. Het bijhouden van weblogs kan in Iran worden gezien als het bedrijven van journalistiek, iets waar we in Iran ver van weg willen blijven.

Inmiddels is onze uitnodigingsbrief voor Turkmenistan binnen, dus vanaf daar hopen we weer digitaal te kunnen gaan. Insjallah.