'What is the name of your Guru?'

Al vanaf de aankomst in India zijn we vertrouwd met het straatbeeld dat we aantreffen: net na zonsopkomst rijden we door de mist naar ons hotel langs toeterende brommertjes, fietsers (ingepakt in sjaals tegen de kou), bellende riksja's met stapels lading achterop en paard en wagen. Er rijdt een sikh met rode tulband en lange grijze baard in een luidruchtig ronkende en piepende tractor midden op de weg met een blik van: 'Wie doet mij wat', brommertjes schieten er langs alle kanten omheen. Later op de dag schrikken we van een slurf in onze motor-riksja: er loopt een olifant na zijn werkdag in de drukke spits tegen het verkeer in op weg naar huis, met een stapel hout op zijn rug. We zijn dus in India.

Voor ons voelt het enigszins vergelijkbaar met de wereld die we kennen uit Nepal: na onze ervaringen in Iran en Centraal-Azië gaan veel dingen hier weer erg gemakkelijk. Zo is het laten doen van de was weer te betalen, kan je hier op iedere hoek van de straat bellen, kan Pieter zich zo vaak hij wil laten scheren door de kapper en kan je hier zelfs weer geld pinnen (dat laatste is helemaal ongelooflijk als we ons weer herinneren dat dat een jaar geleden bij onze eigen ING-bank in België niet kon). 's Avonds genieten we in de James Bond-bar van het hotel van goedkope cocktails en constateren we na een bezoek aan de Gouden Tempel dat het ons hier wel bevalt.

De Gouden Tempel in Amritsar is het spirituele centrum van de sikhs en een geweldige plek. Nadat we de schoenen en sokken uitgetrokken hebben, beide (dus ook Pieter!) het hoofd bedekt hebben en door een zeer vies badje gelopen zijn om onze voeten te wassen, genieten we van het aanzicht op de Gouden Tempel in het heilige water. Ook op ons heeft deze plek een zeer rustgevende uitwerking, ontspannen lopen we mee met de pelgrims die sari's of tulbanden dragen in de meest felle kleuren. De muziek die hier gedraaid wordt en het vele contact dat we hebben met de Indiërs (iedereen wil op de foto met je) maakt dat we ons hier welkom voelen. Ook in de reusachtige keuken worden we gastvrij onthaald. Een belangrijke waarde binnen het sikhisme is gelijkheid en ook liefdadigheid speelt een belangrijke rol in hun geloof. Dit maakt dat er bij het tempelcomplex een enorme keuken is waarin iedereen de hele dag door terecht kan voor een warme maaltijd. Iedereen helpt ook mee. Er is een zeer efficiënt systeem opgezet voor het uitdelen van borden, bestek en kommetjes, het toewijzen van plaatsen in de zaal (op het moment dat wij er waren zaten er zeker 1400 man te eten en dat was nog maar zaal 1 van de 2), het schoonmaken van de zaal, het teruggeven van de borden en het bestek en het afwassen ervan. Ook worden er bergen uien, knoflook en aardappels geschild en stapels broden gebakken door vrijwilligers. Uiteraard gaat het koken van de rijst, soep en dhal ook in enorme hoeveelheden, in deze pannen zouden wij een bad kunnen nemen. We zijn onder de indruk van dit gastvrije gebeuren en hebben het gevoel dat we voor het eerst sinds weken weer even helemaal kunnen ontspannen, zonder voorbehoud.

Een ander hoogtepunt is het strijken van de vlaggen bij zonsondergang en het daarmee sluiten van de grote grensovergang tussen India en Pakistan voor die dag. Als we aankomen kunnen we amper geloven dat dit een officiële handeling is. Er staat een menigte te dansen op luide Bollywood muziek, een paar meter voor de poort die zo meteen gesloten wordt. De theatrale wijze waarop de ceremonie plaatsvindt, is tekenend voor de gespannen relatie tussen India en Pakistan, alhoewel de spanning hier komische trekjes krijgt. De grenswachten willen niet voor elkaar onder doen en reageren steeds in overtreffende trap op elkaar. Als de een bij het marcheren richting poort zijn benen tot borsthoogte in de lucht gooit, reageert de ander met de schoenpunt tot schouderhoogte, waarop vervolgens de punt van de neus bijna gehaald wordt. Dit alles vindt plaats onder enorm gejuich van het 10.000-koppige publiek op de speciaal hiervoor gebouwde tribunes. Ook het publiek reageert op elkaar: als de tribune aan Pakistaanse kant juichend hun grenswachten aanmoedigt, overstemt de Indiase kant dit met kreten als 'Chakdee!' oftewel 'India Vooruit!' en zwaaien met grote vlaggen van India. Als de vlaggen gestreken zijn en de poorten dicht, verworden wijzelf tot attractie. Vele foto's, handdrukken en zelfs een spontane zoen op de wang later, kunnen ook wij terug naar het hotel.

Aan ons Persoonlijk Ontwikkelings Plan (POP) wordt deze eerste dagen al hard gewerkt. De grenzen rondom hygiëne worden per uur verder opgerekt, constateren we op blote voeten al glibberend over de vloer van de tempel-keuken tussen de rijst en de linzen. Ook de vele handdrukken maken dat we regelmatig een kraan opzoeken. En tot slot: geld stinkt wel! Zeker de kleine coupures zijn ontzettend vies, zien zwart en staan stijf van, nou ja, we willen het eigenlijk niet weten...

Ook het ergeren aan anderen en het hanteren van onze eigen normen van moreel gedrag, moeten we hier afleren. Om 23h00 uur slepen de keukenjongens de lege gasflessen over het dak van het waardeloos gebouwde en dus extreem gehorige hotel. Geen slaap. Kinderen van rijke Indiërs spelen en gillen nog tot 00h30 op de gang voor onze kamer. Geen slaap. En als je net indommelt komt een groep Indiërs terug en 'kletst' na op de kamer naast je. Als je in je pyjama gaat kijken of hun belangen en de jouwe te matchen zijn, kijken 15 mannen (op en rondom 1 bed!) je aan met een blik van: 'Hoezo werd je wakker van ons?'.

Genoeg leerdoelen dus de komende maanden. En stof tot nadenken. Op de vraag bij de Gouden Tempel: 'What is the name of your Guru?', hebben we geen antwoord. Wij moeten het vooralsnog doen met het liedje van Van Morrison: 'no Guru, no method, no teacher..'. We gaan ons bezinnen op het antwoord op deze inspirerende vraag, op onze volgende bestemming Dharamsala, de woonplaats van de Dalai Lama.