De vakantie in de vakantie

De afgelopen week hebben we, behalve tijd genomen om weer een stuk van Turkije te ontdekken, ook met plezier jullie berichtjes gelezen op onze website. Hartstikke leuk allemaal en bedankt daarvoor.

Inmiddels hebben we de historie van de Grieken even gelaten voor wat het is en zijn we van Efes op zoek gegaan naar de natuurwonderen van Turkije, in Pamukkale. Onze eerste indruk van de kalkrotsen was teleurstellend, maar toen we later de kalkheuvels beklommen, werden we getroffen door een ongekende schoonheid. Gelukkig hadden we gekozen voor een wandeling aan het einde van de middag (vanwege de felle zon overdag) waardoor we werden getrakteerd op een prachtige zonsondergang. De witte kalk en de kalkbaden namen daardoor allerlei prachtige kleuren aan. Hoewel je tegenwoordig niet meer mag plonzen in de baden, compenseerde ons hotel dat met een zwembad met vers gevuld water dat van de rotsen zo naar beneden loopt. Behalve het zwembad was ook de familie die het hotel runde de moeite waard om ons verblijf wat te verlengen. Moeders kookte heerlijke maaltijden, zoals vis en huisgemaakte kebab (wij zouden zeggen: de bal uit eigen keuken!). Na deze verwennerij zijn we verder gereisd met de bus naar de kust.

Het bussysteem is hier prima geregeld middels een fijnmazig netwerk van hoofdlijnen en aansluitende of aanvoerende shuttle diensten. Alles rijdt op tijd en de bussen zijn over het algemeen ruim en fris. Onderweg word je voorzien van frisdrank en het onvermijdelijke rozen- of citroenwater om je handen fris te houden. Turkse muziek aan en iedereen is welkom in de bus. Zo lang er plaats is, stopt de bus overal om passagiers op te pikken en uit te laten stappen. Elke reiziger krijgt zijn eigen stop, zelfs als die niet meer dan twintig meter van de vorige stop verwijderd is. Op die manier tuften wij langs de steile en soms indrukwekkende kust van de middellandse zee om uiteindelijk Kas te bereiken.

Nadat we de eerste dagen een geheel nieuwe betekenis hebben gevonden in het werkwoord verKASsen, hadden we na 'drie maal is scheepsrecht' eindelijk het juiste appartement. Nu hebben we dus onze eigen plek, waar we lekker kunnen koken. Kas is een heerlijk rustig vissersstadje met een relaxte sfeer. Je ziet ook hier veel traditioneel geklede mensen rondlopen. Het is een voor ons nieuwe ervaring om al zwemmend tussen de schaars geklede en luidruchtige toeristen de oproep tot gebed te horen galmen.

De afgelopen dagen hebben we gebruikt om de omgeving te verkennen. Er liggen hier veel kleine rotseilanden waar je mooi omheen kan snorkelen. Ook zijn er nog veel ruïnes (veelal onderwater) uit de Lysische, Romeinse en Byzantijnse tijd te zien, de zogenaamde verdronken steden. Met een boottochtje zijn we er heen gevaren. Idee was leuk, uitvoering was minder of te wel een echte 'tourist trap': veel overheersende amerikanen en het feit dat je steeds in dezelfde baai ronddobbert, maakte dat we het na een paar uur wel hadden gezien. We troostten ons met de gedachte dat we niet zijn meegegaan op de zeven dagen durende trip. Ook hebben we Griekenland toegevoegd aan ons reisschema. De tocht naar het griekse eiland Kastellorizo dat hier pal voor de kust ligt, duurt slechts 25 minuten. Zo hebben we geroken aan één van de politiek gevoelige punten hier en dat levert ons twee stempels in het paspoort op. Je merkt na de korte oversteek meteen dat de cultuur, architectuur en de aard van de inwoners (`are you sure you want to go to Turkey?`) anders is aan griekse zijde.

Hoogtepunt was onze tocht met een Jeep, die we hier hebben gehuurd zodat we het achterland konden verkennen. Eerst hebben we een bezoek gebracht aan de kerk van de Bisschop van Myra. Wellicht wat vroeg voor Sinterklaas, maar ja we zijn tegen die tijd niet in Nederland... In Turkije wordt één en ander gepresenteerd als de geboortegrond van de Kerstman, maar wij weten wel beter! Daarna hebben we de Jeep de heuvels ingestuurd, waar weinig dorpjes zijn en dientengevolge het aantal restaurants schaars is. Toen zich dus een lunchmogelijkheid voordeed, hebben we de Jeep direct aan de kant van de weg gezet. Bij nader inzien een vrij morsige tent met dito kok. Stinkend naar het zweet in hemd en met snor kwam hij in vrolijk, maar gebrekkig duits op ons afgestapt. Van omdraaien was geen sprake meer. Trots liet hij ons daarna aan tafel een enorme homp rundvlees zien (wij schatten 15 kilo) en we mochten kiezen welk stuk hij moest braden. De term entrecote ging er wel in. Het vlees zag er goed uit, dus vooruit dan maar. Vervolgens kwam lekker vers brood op tafel, nootjes en zelfgedoogde rozijnen. En daarna de verrassing van de week: een prachtige entrecote in zijn eigen jus met daarbij lekkere aardappels. Bleek de beste man jarenlang te hebben gewerkt in het zwitserse restaurant 'La Provence'. Na deze voortreffelijke lunch werden we wederom getroffen door de vriendelijkheid van de Turken: tijdens een kleine pitstop langs de weg stopte de buurtbus om aan ons een paar trossen druiven af te geven, we werden al rijdend uitgenodigd om een sigaretje te roken en we kregen op een dorpsplein een flinke tas appels voor bij het blikje fris dat we net gekocht hadden. En ter afsluiting, nu we het toch over culinaire genoegens hebben een tip voor Tante: wat dacht u van watermeloen met olijven en supersterke thee als ontbijt?